شمارهٔ ۳۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: امیرسد۷ بیت

هر زمان بویی از آن جعد سمن‌سا می‌رسدتازه جانی بر روان مرده ما می‌رسد

شکوه از جور تو کردن دل‌پسند عقل نیستخیر محض است آنچه از مولی به مولی می‌رسد

در بر نادان جفا باشد ولی عین وفاستآنچه بر مجنون صحرایی ز لیلی می‌رسد

اوفتاد آوازه‌ام در عشقت از عالم بلیسیل خاموش نماید چون به دریا می‌رسد

شکر احسانت که تا ننهاده دردی روی مندرد دیگر درد را بهر مدارا می‌رسد

نقد باشد در بر ما وعده فرادی توگر که گویند آخر نسیه به دعوا می‌رسد

درد از پهلوی (صامت) فیض چندانی نبردبی‌نصیبست آنکه در آخر به یغما می‌رسد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و احساسات عمیق و دردهایی است که به همراه آن می‌آید. شاعر بیان می‌کند که هر بار بویی از معشوقش به مشام می‌رسد، جان تازه‌ای به او می‌دهد. او به این نکته اشاره می‌کند که گلایه از سختی‌ها و مشکلاتی که از معشوق ستمگر می‌رسد، عاقلانه نیست؛ زیرا آنچه از خدا می‌رسد، خیر است. شاعر بیان می‌کند که برای نادان ممکن است ظلم به نظر برسد، اما در حقیقت آرامش در وفاداری به معشوق نهفته است. صدای عشق او در جهان طنین‌انداز شده و مانند سیل به دریا می‌ریزد. او در عین حالی که از محبت معشوقش شکرگزاری می‌کند، به دردهایی اشاره می‌کند که هنوز حس نکرده و درد دیگری که باید تحمل کند. شاعر به وعده‌های عاشقانه اشاره دارد که ممکن است در ابتدای رابطه نسیه به نظر برسد اما در نهایت به حقیقت می‌رسد. در نهایت، او می‌گوید که بی‌نصیب کسی است که در نهایت به یغما می‌رسد و از عشق حقیقی محروم مانده است.