شمارهٔ ۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: مرا۷ بیت

چنان به سوخت شرار غم تو جان مراکه باد می‌نبرد مشت استخوان مرا

تنم ز ضعف چنان شد که کهربا یک دمچون کاه جذب کند جسم ناتوان مرا

حدیث مهر و وفای تو کم نخواهم کردچون شمع گر ببری هر نفس زبان مرا

در این چمن منم ای مرغ کز سیه روزینخست برق فنا سوخت آشیان مرا

مکن به بلبل زار این قدر ستم ترسمروم ز باغ و دگر نشنوی صدای مرا

اگرچه در طلبش جا ندهم خوشم که به دهرنشان نداد کس آن یار بی‌نشان مرا

به خنده گفت برو (صامتا) فسانه مخوانهزار همچو تو نتوان کشد کمان مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر، از درد و غم ناشی از عشق سخن می‌گوید که جانش را به‌سختی می‌آزارد. او خود را مثل کهربایی توصیف می‌کند که به خاطر ضعف، به آسانی جذب می‌شود. وفاداری و محبتش به معشوق را فراموش نخواهد کرد و حتی اگر زبانش را ببندند، همچنان گریه‌اش ادامه خواهد داشت. در دل این چمن، او همچون پرنده‌ای است که به خاطر روزهای سیاه گذران، آشیانه‌اش را از دست داده است. او از ستم بلبل (شاعر دیگر) می‌ترسد و در پی این است که صدای او را نشنود. علی‌رغم این درد و جستجوی محبوبش، خوشحال است که هیچ‌کس در دنیا نتوانسته نشانه‌‌ای از آن معشوق بی‌خبر ارائه دهد. در پایان، کسی به او می‌گوید که به سکوتش ادامه دهد و داستانش را نقل نکند، چرا که هزاران نفر نمی‌توانند بار او را تحمل کنند.