۶۳۸- امیر حسین علی جلایر
طفیلی تخلص میکرد و ازامران سلطان حسین میرزا بود با وجود امارت فانی مشرب و بی تکلف و خوش صحبت بود و در آن زمان در شعر خصوصا در قصیده همه کس او را قبول داشته است . این قصیده ی او مشهور است .
سرو قدت جلوه کرد قد صنوبر شگستلعل لبت خنده کرد قیمت گوهر شکست
هندوی دربان او چوب سیاست بقهراز کف خاقان کشید بر سر قیصر شکست
و این بیت او در تعریف دهان از قصیده ی دیگریست بسیار خوب گفته.
ماند به نقطه دهنش در غبار خطلیکن چو نقطه ای که بود در خط غبار
در آخر حیات بعراق افتاده در خدمت امیر نجم ثانی که وزیر صاحبقران مغفور بود بقدر رتبه یافت و چند قصیده بنام او گفت، میان او و مولانا امیدی تهرانی در قصیده گویی نزاع افتاد و هجو یکدیگر کرده بودند از آن جمله این دو سه بیت امیدی که در قصیده ای باسم امیر نجم ثانی گفته تعرض باوست :
عیبم اینست کاز دیار ری امنه سمرقندی و بخارایی
یاوه گویان کاسه هر جابرتره تر زنان بغرایی
که طفیلی خوان طفلانشگستراند بساط بابایی
هر که بیتی سه چار موزون بستکی مسلم شود به استایی
وفاتش در سنه خمس و عشرین و تسعمایه بوقوع انجامید این مطلع هم از اوست :
بتی کاز گل بود آزار پا در گشت بستانشچسان در دیده خواهم با وجود خار مژگانش