۵۲۹- مولانا محنتی شیرازی
واعظ خوشخوان بود و گاهی در اثنای وعظ شعر خود میخواند و حالی میکرد که موجب نفرت مردم می شد، این مطلع از اوست :
سر دهان او را جستم ز نکته دانیگفتا ز بی نشانی . کس چون دهد نشانی!؟
واعظ خوشخوان بود و گاهی در اثنای وعظ شعر خود میخواند و حالی میکرد که موجب نفرت مردم می شد، این مطلع از اوست :