بخش ۴ - در نعت پیامبر (ص)
ز رحمت انبیا را آفریدهوز ایشان مصطفی را برگزیده
امام سیصد و شصت و شش اخبارسپهر هر دو شش ماه ده و چار
شهشنشاه سریر ملک لولاکسوار عرصه میدان افلاک
محمد عالم علم یقین استمحمد رحمة للعالمین است
به معنی قرةالعین دو عالمبه صورت پشت و روی نسل آدم
ز فتح مقدمش در طاق کسریبسی کسر آمده وانگه چو کسری
همان دم آتش کفر از جهان جستزمین از موج سیلاب بلا رست
به دارالملک سلمان آن فرومردزمین شهر ما این را فروبرد
گهی جبریل باشد میربارشزمانی عنکبوتی پردهدارش
شد از شوق بنانش لاغر و زردقلم کو چون قمر شق قصب کرد
بنانش تیغ بر گردون کشیدهبه ایمانی صف مه بردریده
کسی کو داشت در تن گوهر بدچو تیغ انصاف او بر گردنش زد
کس را کی تواند کرد تقبیح؟که آرد سنگ خارا را به تسبیح
کجا برده براق او منازلخر عیسی فتد با بار در گل
خرد در کار آنکس خیره ماندکه خر با مرکب تازی دواند
اگر گوید کسی کاندر رهی خررود با مرکب تازی زهی خر
کلیم آنجا که معجز را بیان کردده و دو چشمه از سنگی روان کرد
کجا احمد زند بر آب رنگیکلیم آنجا بود بیآب و سنگی
کجا ساییده چترش سر بر افلاکبه جای سایه مهر افتاده بر خاک
گهی سر در گلیم فقر بردهگهی این اطلس خضرا سپرده