غزل شمارهٔ ۵۳

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اناست۹ بیت

رفیقان! کاروان، امشب، روان استدل مسکین من، با کاروان است

زمام اختیار، از دست ما رفتزمام اکنون، بدست ساروان است

نگارم رفت و چشمم ماند، در راهولی اشکم هنوز از پی، روان است

امید زندگانی، از که دارد؟دل مسکین من، چون او روان است

تن من با فراقش، همرکاب استسر من با عنانش، همعنان است

زچشم عاشقانش، کاروان راهمه منزل، گل و آب روان است

طلب کاریم و مقصد، ناپدید استگران باریم و مرکب، ناتوان است

خدا را ساربان امروز، محملمران کین روز برما، بس گران است

گرت سودای این راهست، سلمانز خود بگذر، که اول منزل، آن است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ درد و جدایی شخصی است که دلش با یک کاروان در حرکت است. او احساس می‌کند که کنترل زندگی‌اش از دستش خارج شده و امیدش را در نبود محبوب از دست داده است. چشم‌هایش به راه دوخته شده و اشک‌هایش نشان‌دهندهٔ غم فقدان است. در این میان، او از سختی‌های سفر و بار سنگینی که بر دوش خود دارد سخن می‌گوید و به دنبال مقصدی ناپیداست. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که اگر واقعاً به سفر و عشقش علاقه‌مند است، باید خود را از قید و بندها آزاد کند.