غزل شمارهٔ ۱۷۷
خوش آمد باد نوروزی، خوش آمدبنفشه در چمن شاد و کش آمد
به آب و سبزه و گل میکشد دلکه آب و سبزه و گل دلکش آمد
خوش آمد پیش گل، میگفت بلبلخوش آمدهای او گل را خوش آمد
گل خوشبوی نیکو رو ندانمچرا فرجام کارش آتش آمد؟
تن چون پرنیان گل چه بینی؟تو طالع بین که خارش مفرش آمد
از آن نرگس برآمد خوش چو پروینکزین طاس نگون، نقشش شش آمد