شمارهٔ ۳۸۵
نه همین از تو مرا گرد غم از سینه روداز تماشای تو زنگ از دل آیینه رود
رشکم آید به گدایی که به دریوزه ی میبر در میکده ها در شب آدینه رود
گر در آتش فکنم همنفسان، ممکن نیستکه مرا داغ می از خرقه ی پشمینه رود
طور از شعله ی دیدار تو همچون طفلانپی آتش به در خانه ی آیینه رود
غیر را مصلحتی هست ز دیوان سلیمدزد، کی بهر تماشا سوی گنجینه رود؟