گنج

شمارهٔ ۷۵ - تاریخ فوت مرحوم حاج محمدکاظم المتخلص بغمگین

۸ بیت

اوستاد سخن سرا غمگینآنکه داد سخن سرائی داد

نور الله مضجعه عمریزیست چون سرو در جهان آزاد

پای بند عجوز دهر نشدگرچه سنش فزود از هفتاد

بی فریب عروس شب تا صبحانزوا حجله بود و او داماد

جای زلف بتان به ناخن فکرگره از طرهٔ سخن بگشاد

الغرض چون به جنت المأویکرد مأوی از این خراب آباد

رحلتش را صغیر جست از ذوقتا که هر لحظه زان نماید یاد

عارفی سر ز جمع کرد برونبهر تاریخ گفت (غمگین شاد)

۱۳۵۵

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری از استاد سخن است که به زندگی و شخصیت او اشاره دارد. شاعر او را هنرمند غمگینی می‌نامد که در زندگی‌اش از زبان و سخن سرایی بهره برده و مانند درخت سروی مستقل و آزاد زندگی کرده است. او هرگز زیر بار محدودیت‌های دهر نرفته و با وجود سن بالا، روحی آزاد داشته است. شاعر به کنج عزلت او اشاره می‌کند که مانند دامادی در حجله نشسته و به عشق و فکر مشغول بوده است. در نهایت، پس از مرگ او، یادش در دل‌ها باقی مانده و حتی عارفان نیز با یاد او غم و شادی را تجربه می‌کنند.