گنج

شمارهٔ ۲۵ - قطعه

۵ بیت
یک بنده تمام عمر خود راره با قدم غنای پوید
وز خالق و خلق بهر‌ام ساکپیوسته ره فرار جوید
یک بنده ز فرط احتیاجاتدر هر نفسی خدای گوید
زین فقر و غنا به گلشن دهربر گو که گل مراد بوید
چون در گذرند آب رحمتاز روی چه کس غبار شوید