شمارهٔ ۲۰ - قطعه
دهان بسته قفس و اندر آن سخن مرغیستکه پرگشوده و دارد همی سر پرواز
پرد ز بام تو ناگه ببام خاطر خلقکنی چو بهر ضرورت در قفس را باز
سخن چو بوم و چه بلبل شوند هر دو قبولبذوق اهل حقیقت بطبع اهل مجاز
رود بجانب ویران اگر که باشد بومچمد بگلشن اگر بلبلی است دستانساز