شمارهٔ ۱۴ - قطعه
راستی آنچه تصور رود از بهر بشرهیچ ز اخلاق نکو نیست بعالم بهتر
فیالمثل همچو درختیست وجود من و توثمرش مهر و وفا و ادب و علم و هنر
آنشجر زین ثمر ار بارور آید ریبرکه همی بالد و ماند بجهان تازه و تر
ورنه گر بیثمر افتاد همان به که ز پایارهاش افکند و بشکندش ضرب تبر
حاصل اینست کز اخلاق نکو روی متابتا شود نام نکوی تو بآفاق ثمر