گنج

۱- آیات ۱ تا ۱۵

۱۹ بیت

بسم االله الرحمن الرحیم

وَ اَلشَّمْسِ وَ ضُحٰاهٰا (۱) وَ اَلْقَمَرِ إِذٰا تَلاٰهٰا (۲) وَ اَلنَّهٰارِ إِذٰا جَلاّٰهٰا (۳) وَ اَللَّیْلِ إِذٰا یَغْشٰاهٰا (۴) وَ اَلسَّمٰاءِ وَ مٰا بَنٰاهٰا (۵) وَ اَلْأَرْضِ وَ مٰا طَحٰاهٰا (۶) وَ نَفْسٍ وَ مٰا سَوّٰاهٰا (۷) فَأَلْهَمَهٰا فُجُورَهٰا وَ تَقْوٰاهٰا (۸) قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَکّٰاهٰا (۹) وَ قَدْ خٰابَ مَنْ دَسّٰاهٰا (۱۰) کَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوٰاهٰا (۱۱) إِذِ اِنْبَعَثَ أَشْقٰاهٰا (۱۲) فَقٰالَ لَهُمْ رَسُولُ اَللّٰهِ نٰاقَةَ اَللّٰهِ وَ سُقْیٰاهٰا (۱۳) فَکَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهٰا فَدَمْدَمَ عَلَیْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوّٰاهٰا (۱۴) وَ لاٰ یَخٰافُ عُقْبٰاهٰا (۱۵)

بنام خدای بخشاینده مهربان

بآفتاب و فروغ وقت ارتفاعش (۱) و ماه چون از پی درآیدش (۲) و روز چون جلا دهدش (۳) و شب چون فروپوشدش (۴) و آسمان و آنکه بنا کردش (۵) و زمین و آنکه گستردش (۶) و نفس و آنکه راست کردش (۷) پس الهام کردش بدکاریش را و پرکاریش را (۸) بدرستی که رستگار شد آنکه پاک کرد آن را (۹) بی‌بهره شد آنکه تباه کرد آن را (۱۰) تکذیب نمود ثمود بسبب طغیان (۱۱) هنگامی که برانگیخت بدبخت‌ترش را (۱۲) پس گفت مر ایشان را فرستاده خدا این ناقه خدا و شربش را (۱۳) پس تکذیب نمودند او را پس پی کردندش پس غضب کرد بر ایشان پروردگارشان بسبب گناه ایشان پس یکسان کرد آن را (۱۴) و بیم نکرد عاقبتش را (۱۵)

می خورد سوگند حق بر آفتابوآن بهاء و روشنی و ضوء و تاب
هم به مه کو راست پیرو در شیوعبعد شمس او راست هنگام طلوع
هست مروی هم کز این شمس و قمرمر نبی است و ولیّ قصد از خبر
هم قسم بر روز چون بدهد جلاءمهر عالمتاب را اندر ملاء
هم به شب سوگند کآمد چونکه شامشمس را یکجا بپوشد در ظلام
هم قسم بر آسمان و آن کس که اوکرده بنیاد این سپهر تو به تو
هم قسم بر ارض و آن کش کرد پهنبر نگهداری و حفظ اوست رهن
هم به نفس و آنکه او را کرد راستتسویه ز اعضای او کرد آنچه خواست
پس به او الهام فرمود او فجورهم دگر پرهیزکاری بی فتور
رستگار او شد که نفس خویشتنپاک گردانید از شرک و فتن
همچنین بی بهره گشت آن کس که هِشتنفس خود را در جهالت های زشت
کرد تکذیب از نبی قوم ثموداز ره طغیان و عدوان و جحود
چونکه می برخواست بر احداث شرّآنکه بُد در قومشان بدبخت تر
گفتشان پس آن فرستادة خدادست بردارید از ناقه شما
نوبت او چون رسد از شرب آبمنع او نکنید تا ناید عذاب
پس نمودند آن گُره تکذیب ویناقه را کردند با شمشیر پی
پس فرو پوشاند ایشان را خدامر عذاب از ذنبشان بر استوا
گشت یکسان یعنی ایشان را همهآن عذاب پر نهیب و دمدمه
می نترسد زآن عذاب از بعد اوکه بر ایشان هِشت در یک دم فرو