گنج

۱- آیات ۱ تا ۱۹

۲۸ بیت

بسم االله الرحمن الرحیم

سَبِّحِ اِسْمَ رَبِّکَ اَلْأَعْلَی (۱) اَلَّذِی خَلَقَ فَسَوّٰی (۲) وَ اَلَّذِی قَدَّرَ فَهَدیٰ (۳) وَ اَلَّذِی أَخْرَجَ اَلْمَرْعیٰ (۴) فَجَعَلَهُ غُثٰاءً أَحْویٰ (۵) سَنُقْرِئُکَ فَلاٰ تَنْسیٰ (۶) إِلاّٰ مٰا شٰاءَ اَللّٰهُ إِنَّهُ یَعْلَمُ اَلْجَهْرَ وَ مٰا یَخْفیٰ (۷) وَ نُیَسِّرُکَ لِلْیُسْریٰ (۸) فَذَکِّرْ إِنْ نَفَعَتِ اَلذِّکْریٰ (۹) سَیَذَّکَّرُ مَنْ یَخْشیٰ (۱۰) وَ یَتَجَنَّبُهَا اَلْأَشْقَی (۱۱) اَلَّذِی یَصْلَی اَلنّٰارَ اَلْکُبْریٰ (۱۲) ثُمَّ لاٰ یَمُوتُ فِیهٰا وَ لاٰ یَحْییٰ (۱۳) قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَکّٰی (۱۴) وَ ذَکَرَ اِسْمَ رَبِّهِ فَصَلّٰی (۱۵) بَلْ تُؤْثِرُونَ اَلْحَیٰاةَ اَلدُّنْیٰا (۱۶) وَ اَلْآخِرَةُ خَیْرٌ وَ أَبْقیٰ (۱۷) إِنَّ هٰذٰا لَفِی اَلصُّحُفِ اَلْأُولیٰ (۱۸) صُحُفِ إِبْرٰاهِیمَ وَ مُوسیٰ (۱۹)

بنام خداوند بخشاینده مهربان

پاک گردان نام پروردگارت که برتر است (۱) آنکه آفرید پس درست گردانید (۲) و آنکه تقدیر کرد پس هدایت نمود (۳) و آنکه بیرون آورد چراگاه را (۴) پس گردانید آن را خشک سیاه (۵) زود باشد که خوانیم بر تو پس فراموش مکن (۶) مگر آنچه را خواست خدا که او می‌داند آشکار را و آنچه پنهان می‌باشد (۷) و توفیق دادیم ترا برای طریقه آسان (۸) پس پند ده اگر سود می‌دهد پند (۹) زود باشد که پند گیرد آنکه بترسد (۱۰) و پهلو تهی کند از آن بدبخت‌تری (۱۱) که داخل شود در آتش عظیم‌تر (۱۲) پس نمی‌میرد در آن و نه زنده می‌باشد (۱۳) بدرستی که رستگار شد آنکه پاک شد (۱۴) و یاد کرد نام پروردگارش را پس نماز گذارد (۱۵) بلکه اختیار می‌کنید زندگانی دنیا را (۱۶) و آخرت بهتر است و پاینده‌تر (۱۷) بدرستی که اینست هر آینه در صحیفه‌های نخستین (۱۸) صحیفه‌های ابراهیم و موسی (۱۹)

سَبِّحِ اسمَ رَبِّکَ الْأعلَی به نامیعنی از ربّت نما تنزیه تام
برتر است اعنی که در ذات و صفاتزآنچه گنجد در عقول ممکنات
آن خدایی کآفرید او چیزهاراست پس فرمود هر چیزی به جا
کرد تقدیر اصل و فرع ماسویهر یکی را شد به وجهی رهنما
از منافع و از مضار آنچه که بودراه آن بر آدم و حیوان نمود
گفته اند افزون چو گردد عمر مارکور گردد پی برد ز آموزگار
ره بدان که رازیانه استش دوامی رود تا جوید آن را هر کجا
همچنین هر جانور، هر ذی حیاتدارد او بر ضرّ و نفعش التفات
بود درخور این قدر کآمد به گفتمابقی را با تعقل دار جفت
از بهایم وز طیور و از هوامهستشان الهام از ربّ الانام
وآن خدا کز ارض آورد او برونچارپایان را چراگاه از نمون
بعد سبزی پس بگرداند آن گیاهخشک و خُرد و مُرد و ریزنده و سیاه
بر تو ما خوانیم قرآن را به زودپس فراموش آن نخواهی تو نمود
یا مشو غافل ز قرآن ای بشیرتا فراموشت نگردد از ضمیر
حاصل آنکه بر تو خوانیم آنچه ماآن فراموشت نگردد از ذکا
او بداند جمله پیدا و نهانآرد از قلبت معانی بر زبان
بر تو توفیق سلوک آسان دهیمدر رهی کآن اسهل است و مستقیم
پس به قرآن مردمان را ده تو پندگر که باشد پند دادن سودمند
زود باشد که پذیرد از ولاپند را آن کس که ترسد از خدا
هم کند پهلو تهی از وعظ و پندفاسقی بدبخت تر، خواری پسند
وآنکه او اشقی است ز انکار بزرگاندر آید باز در نار بزرگ
پس نمیرد او در آتش تا رهدهم نه زنده است او به راحت در عقد
رستگاری یافت او خود بی شکیکز خطاء و کفر شد پاک و زکی
یاد کرد او نام ربّش پس نمازکرد زآن پس آنکه خواند او به راز
گفته است از ذکر قلب است آن مرادوز تزکّی مر تصدّق با سداد
بل شما خود می گزینید از مجاززندگانی جهان و آمال و آز
وآن سرای آخرت باشد دگرمر شما را بهتر و پاینده تر
وین سخن اندر صُحف ثبت است و ضبطکوست ز ابراهیم و موسی بی ز خبط