۶- آیات ۵۶ تا ۶۰
وَ مٰا خَلَقْتُ اَلْجِنَّ وَ اَلْإِنْسَ إِلاّٰ لِیَعْبُدُونِ (۵۶) مٰا أُرِیدُ مِنْهُمْ مِنْ رِزْقٍ وَ مٰا أُرِیدُ أَنْ یُطْعِمُونِ (۵۷) إِنَّ اَللّٰهَ هُوَ اَلرَّزّٰاقُ ذُو اَلْقُوَّةِ اَلْمَتِینُ (۵۸) فَإِنَّ لِلَّذِینَ ظَلَمُوا ذَنُوباً مِثْلَ ذَنُوبِ أَصْحٰابِهِمْ فَلاٰ یَسْتَعْجِلُونِ (۵۹) فَوَیْلٌ لِلَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ یَوْمِهِمُ اَلَّذِی یُوعَدُونَ (۶۰)
و ما نیافریدیم جن و انس را مگر برای آنکه بپرستند مرا یا بشناسند مرا (۵۶) نمیخواهم از ایشان هیچ روزی و نمیخواهم که اطعام کنند مرا (۵۷) بدرستی که خدا اوست روزی دهنده صاحب قوت قوی (۵۸) پس بدرستی که مر آنان را که ظلم کردند نصیب است مانند نصیب یارانشان پس نباید که بشتاب خواهند از من (۵۹) پس وای بر آنان که کافر شدند از روزشان که وعده داده میشوند (۶۰)
نافریدیم ایچ جن و انس راجز که بپرستند ما را از ولا
نی که حق را حاجتی بر طاعت استفیض بخشی بلکه اصل علت است
آفرید او تا که بر مقصود اوبهره ور گردند خلق از جود او
لیک طاعت بود موجب بر ثوابتا برند از گنج او دُر بیحساب
راه گنج از جود بر خلقان نموداین هم از اکرام او بر خلق بود
تا به نیکان فیض او بهتر رسدور نه او روزی دهد بر نیک و بد
گفت رزقی من از این مخلوق دونمی نخواهم مآ أرِید أن یُطْعِمُون
بلکه باشد از صفات فعل منکه دهم رزق و گلو، طعمه و دهن
حق تعالی اوست روزی بخش و بسکیست جز او تا دهد روزی به کس
او بود ذوالقوّه و ذی اقتداردر توانایی متین و استوار
پس بود بهر ستمکاران ذنوبچون ذنوب یاورانشان بر وجوب
بهره ای یعنی که باشد از عذابمقتضی این است بر عدل و ثواب
پس نباید تا کنند ایشان شتابدر وقوع وعدة حق بر عذاب
وای پس بر کافران از روزشانروز وعده کوست رنج اندوزشان
وآن بود روز قیامت یا که بدرتنگ شد مر کافران را قلب و صدر
وعدة حق اندر او نبود خلافزهره ها آن روز گردد صد شکاف