۸۹- آیه ۱۸۰
کُتِبَ عَلَیْکُمْ إِذٰا حَضَرَ أَحَدَکُمُ اَلْمَوْتُ إِنْ تَرَکَ خَیْراً اَلْوَصِیَّةُ لِلْوٰالِدَیْنِ وَ اَلْأَقْرَبِینَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَی اَلْمُتَّقِینَ (۱۸۰)
نوشته شد بر شما چون حاضر شود یکی از شما را مرگ اگر وا گذارید مالی را به نیکی وصیت کردن برای پدر و مادر و نزدیکی بنیکی سزاوار بودن بر پرهیزکاران (۱۸۰)
« در بیان وصیات و تأکید در عمل کردن به آن »
شد نوشته بر شما هنگام فوتاز شما چون شد یکی حاضر به موت
مر وصیّت مانده گر مالی بجازو به سوی والدین و اقربا
زآنچه معروف است و حق بر متقینکه نباشد جمع آن از جور و کین
گر شده جمع آن به ظلم آن بی خردشاید ار گردد بر آن مظلوم رد
لیک باشد گر معیّن، قدر آنکه به خواری اخذ کرده است از فلان
مال معروف آن بود کز عدل و دادجمع گردد نی به ظلم و کین، زیاد
هست معروف آنکه روز داوریوزر نبود تا از آن گردی بری
کس نگوید مال از آن مظلوم بودکه به دست آورد و این معلوم بود
پس شود آن مالها روز شمارهر دِرم از بهر جانت زخم مار
بر چنین مالی کجا حق کرده امرکن وصیّت یا بده بر زید و عمر
شد وصیّت لایق مال حلالکه بود معروف در نزد رجال
یعنی آن را اهل دین دانند خیروانتسابش بر تو باشد نی به غیر
باز معروف ار که دانی حکمتشهم توان بودن به موصی نسبتش
تا وصیّت او به عدل و دین کندنی به میل نفس بی تمکین کند
عدل آن باشد که اندر اصل و فرعحکم او ثابت بود در عقل و شرع
او وصیّت کرد بر آئین حقنیست فعلش باطل اندر دین حق