۱۳۸- آیه ۲۶۵
وَ مَثَلُ اَلَّذِینَ یُنْفِقُونَ أَمْوٰالَهُمُ اِبْتِغٰاءَ مَرْضٰاتِ اَللّٰهِ وَ تَثْبِیتاً مِنْ أَنْفُسِهِمْ کَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ أَصٰابَهٰا وٰابِلٌ فَآتَتْ أُکُلَهٰا ضِعْفَیْنِ فَإِنْ لَمْ یُصِبْهٰا وٰابِلٌ فَطَلٌّ وَ اَللّٰهُ بِمٰا تَعْمَلُونَ بَصِیرٌ (۲۶۵)
و مثل آنان که انفاق میکنند مالهاشان را به جهت طلب خشنودی خدا و ثابت گردانیدنی از خودهاشان چون مثل بوستانیست بر بلندی که برسدش باران بزرگ قطره پس بدهد ثمرش را دو چندان پس اگر نرسد آن را باران بزرگ قطره پس باران خورد قطره و خدا بآنچه میکنید بیناست (۲۶۵)
هم مثال آن کسان کانفاق مالمی نمایند از رضای ذوالجلال
از ره بینایی و نور یقینکه مر ایشان راست اندر راه دین
هست چون باغی به ارض مرتفعبیشتر زآن گشت خواهی منتفع
گر بر آن بستان رسد باران سختکم نگردد نفع او از حسن بخت
بوستانی کز زمین باشد بلندنیست از تخریب سیل، آن را گزند
حاصل از وی بیشتر آید به دستهم ز باغی کو بود بر ارض پست
هست ممکن بلکه هر سالی دو بارحاصل آرد بی ز آسیبی به بار
بارش او را گرچه ناید سخت ترنرم و کم یعنی بر او بارد مطر
همچنین دان در ثواب انفاقهاگر که الله است و از اشفاقها
نزد حق هر دانۀ او خرمنی استبل نه خرمن، جنّتی و گلشنی است
حق بر اعمال شما باشد بصیرچیست تا آن از قلیل و از کثیر