۱- آیات ۱ تا ۷
بسم االله الرحمن الرحیم
أَ رَأَیْتَ اَلَّذِی یُکَذِّبُ بِالدِّینِ (۱) فَذٰلِکَ اَلَّذِی یَدُعُّ اَلْیَتِیمَ (۲) وَ لاٰ یَحُضُّ عَلیٰ طَعٰامِ اَلْمِسْکِینِ (۳) فَوَیْلٌ لِلْمُصَلِّینَ (۴) اَلَّذِینَ هُمْ عَنْ صَلاٰتِهِمْ سٰاهُونَ (۵) اَلَّذِینَ هُمْ یُرٰاؤُنَ (۶) وَ یَمْنَعُونَ اَلْمٰاعُونَ (۷)
بنام خدای بخشاینده مهربان
آیا دیدی آن را که تکذیب میکند روز جزا را (۱) پس اینست که بجفا میراند یتیم را (۲) و ترغیب نمیکند بر طعام دادن درویش (۳) پس وای مر نماز گذارندگان ریایی (۴) آنها که ایشان از نماز خود سهوکنندگان بیخبرانند (۵) آنان که ایشان ریا میکنند (۶) و منع میکنند زکاة را (۷)
دیدی آیا ای محمّد (ص) آنکه رامی کند تکذیب بر یوم جزا
اوست پس آن کس که دفع از خود کندمر یتیمان را به قهری بس اشد
نی کند تحریص کس را ز انغمارخود بر اطعام مساکین هیچ بار
بس بود رنج و عذاب آن را که بازمی گذارد از ریاء مانا نماز
وآن بود ابن اُبی و اصحاب اوهر منافق یا به گاه جستجو
وآن کسان که از نماز خویشتنغافلند و بی خبر در هر زمن
وآن کسان که می کنند ایشان ریاءدر عمل ها از پی مدح و ثناء
مدحشان گویند یعنی تا که خلقجز ریاء بر تن نپوشند ایچ دلق
مانعند ایشان هم از مال زکاتجمله در نارند اهل این صفات
هر که منع خیری از مردم کندراه و رسم مردمی را گم کند
آدم آن باشد بدون امتناعکه بنی آدم برد زو انتفاع
ور رسد بر مردمان از وی ضررتو مخوانش آدم، دد است آن جانور