۱- آیات ۱ تا ۴
بسم االله الرحمن الرحیم
لِإِیلاٰفِ قُرَیْشٍ (۱) إِیلاٰفِهِمْ رِحْلَةَ اَلشِّتٰاءِ وَ اَلصَّیْفِ (۲) فَلْیَعْبُدُوا رَبَّ هٰذَا اَلْبَیْتِ (۳) اَلَّذِی أَطْعَمَهُمْ مِنْ جُوعٍ وَ آمَنَهُمْ مِنْ خَوْفٍ (۴)
بنام خدای بخشایندۀ مهربان
برای الفت عطا کردن بقریش (۱) الفت عطا کردن بایشان در کوچ زمستان و تابستان (۲) پس باید بپرستید پروردگار این خانه را (۳) آنکه سیر طعام کرد ایشان را از گرسنگی و ایمن کرد ایشان را از بیم (۴)
بود هر سالی به عزم اتّجارمر سفر بهر قریش اندر دو بار
در زمستانشان سفر بُد بر یمنفصل تابستان به شام این بود فن
خلق می خواندندشان اهل حرمداشتند اهل حرم را محترم
حاصل آنکه قصۀ اصحاب فیلبر قریش آن بود نعمت در سبیل
تا بر ایشان در وقوع رحلتیناُلفتی از مردمان باشد به عین
پس بباید تا که بپرستند همصاحب این خانه را اهل حرم
آن خدا که داد ایشان را طعامگاه جوع از این دو رحلت در مقام
ایمن ایشان را نمود از خوف همز احترام این حریم محترم
می شدند آنها به هر شهر و دیاراز پی کسب معاش و اتّجار
ز احترام آن حرم ایمن بُدندمطمئن در هر ره از رهزن بُدند