شمارهٔ ۷

۸ بیت

کسی که کرد نفی تفسیر منکه این زوست باشد از پیش ازین

بخندد ابلیس بر آن بینواکه این بود ز احمقان اولین

دو صد هزار نظم و نثر صفیجهان نموده چون بهشت برین

تو اغشمی که نشنوی بوی گلچه حاصلت ز سنبل و یاسمین

چه حاصل آنکه آفتاب منیربتابد آن بهر خفاش و عمین

صفی نرنجد از کلام حسودکه گفته حرفی از ره حقد و کین

ولیک باشدم از اینرو دریغکه حق نموده لعن بر مفترین

بر او دهد خدای توفیق آنکه تا شود به بخردی همنشین

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به کسی اشاره می‌کند که تفسیر او را رد کرده و می‌گوید این کار از پیش ناپسند بوده است. او به فردی که این کار را کرده، افسوس می‌خورد و می‌گوید ابلیس بر او می‌خندد چون در جهل قرار دارد. شاعر به زیبایی شعر و نثر اشاره می‌کند و می‌گوید که بسیاری از نوشته‌ها دنیا را بهشتی می‌کند، اما اگر کسی از زیبایی‌ها بی‌خبر باشد، چه سودی دارد. او نتیجه می‌گیرد که حسد و کینه در کلمات دیگران نباید انسان را آزار دهد و در نهایت آرزو می‌کند که خداوند به آن‌ها توفیق دهد تا به خرد و دانایی دست یابند.