شمارهٔ ۱ - از کرده پشیمانم ناکرده هراسانم
از خویش گریزانم راهیم به خود بنماسرگشته و حیرانم چون باد پریشانم
ای سرو خرامانم راهیم به خود بنمادر کعبه ثناخوانم در صومعه رهبانم
در مدرسه مولانا در میکده دربانمفرعونم و هامانم گه حیه و ثعبانم
گه موسی و عمرانم راهیم به خود بنماگه دیدهٔ گریانم پوشیده و عریانم
چون زلف سیه بختم گه موی پریشانمگه نادر دورانم گه خار مغیلانم
گاهی گل و ریحانم راهیم به خود بنماگه لعل بدخشانم گه سنگ درخشانم
گه کوهکنم گویند گه خسرو [و] خاقانمگه شیخم و رهبانم گه صاحب عرفانم
دانم که نمی دانم راهیم به خود بنماگه بندهٔ سبحانم گه نوکر سلطانم
گه فقر فقیرانم گه عاشق خوبانمگه صاحب ایمانم گه تابع شیطانم
گه عارف یزدانم راهیم به خود بنماگه رند غزلخوانم گه دیو گه انسانم
موسای کلیم الله یا آذر و رهبانممن هیچ نمی دانم ای اصل تن و جانم
یا اینم و یا آنم راهیم به خود بنماگه در بر جانانم گه منتظر آنم
گاهی هدف تیری گه در خم چوگانمچون بید به ایمانم از خوف تو لرزانم
من بندهٔ فرمانم راهیم به خود بنمامشکل شده آسانم هر شی شده برهانم
موسی شده هامانم جهل آمده عرفانمگه عاشق جانانم گاهی ز رقیبانم
نی رنجم و رنجانم راهیم به خود بنمااز دشنهٔ خوبانم صد زخم نمایانم
هر لحظه به دل آید من روی نگردانممن بی سر و سامانم از خانه خرابانم
می دانی و می دانم راهیم به خود بنماتن گفت سرابانم جان گفت که مهمانم
خود گوی به جانانم ناسوخته بریانمدل گفت سعیدا را ای عارف حق دانم