شمارهٔ ۵۸۳

۸ بیت

دل برده است چشم قتال جنگجوییخورشیدوضع و مهرو چون باده تندخویی

منع مدام زاهد دارد دوام تلخییا حرف تلخ بهتر یا می در این چه گویی؟

رمزی است نشئهٔ می، پندم به گوش خود گیرزنهار تا توانی با نیک و بد نکویی

عالم همین نمودی است خالی ز لطف معنیرنگ وفا ندارد نقشی است بر کدویی

در مسجد و خرابات نشنیدم و ندیدمغیر از فغان و شوری جز بانگ های و هویی

مرغ چمن همی گفت دی با ترنم خوشزنهار دل نبندد عاقل به رنگ و بویی

ز این چرخ بی مروت کام دلی نخواهیکاین تشنه ای است مشتاق تا ریزد آبرویی

هرگز نمی نماید آن ماه رخ سعیداتا این غبار هستی از خاطرت نشویی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ کشمکش‌های درونی انسان و جاذبه‌های دنیوی است. شاعر به تحسین زیبایی‌ها و عشق می‌پردازد و در عین حال هشدار می‌دهد که نباید به ظواهر فریبنده دنیا دل بست. او به زاهدان جزم‌گرا اشاره می‌کند که از لذت‌های زندگی تلنگر می‌زنند و به جای می و خوشی، تلخی را انتخاب می‌کنند. همچنین نشان می‌دهد که حقیقت و معانی عمیق زندگی در پس ظواهر پنهان است و انسان‌ها باید از رنگ و بوی ظاهری بپرهیزند. در نهایت، شاعر به ناپایداری و گذرای زندگی اشاره کرده و می‌گوید تا زمانی که غبار دنیا بر دل نشسته است، زیبایی واقعی و سعادت نمی‌تواند نمایان شود.