غزل شمارهٔ ۵

قافیه: اندور۹ بیت

منی محروم ایدن رخساردن زلف پریشاندوربو دریای لطافت موج عنبر ایچره پنهاندور

اگر خورشید تابانیله سن سیز همشراب اولساملب لعل می آلودی گوزومده قانلو پیکاندور

دد و دامی مسخر ایلیوپدور جذبه عشقیدو گون مجنون شیدا باشینه چتر سلیماندور

قاچان عاشقلرین فکرینه دوشدی اول عقیقی لبکه اونین بیر قارا کونلو لریندن آب حیواندور

منی مکر رقیب آواره قیلدی یار کوییندنچیخاردان آدمی فردوسدن تزویر شیطاندور

مسلمانم دییرمی تک ایچر عاشقلرین قانینمنم کافر، اگر اول دشمن ایمان مسلماندور

محبت اهلی نین جام نشاطی دوردن دوشمزنیچون چکسون خمار اول کیم همیشه ایچدیگی قاندور؟

من خاکی نه تنها اولموشام مجنون کیمی رسواکه اولدوزدان فلک سنگ ملامت ایچره پنهاندور

فلک لر قان ایچر گوردوکجه تجرید اهلینی صائبکه یوخ سیزلر حرامی‌لر گوزینه تیغِ عریاندور

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و احساسات عمیق عاشقانه صحبت می‌کند. شاعر از عشق به عنوان دریایی لطیف یاد می‌کند که در آن زیبایی‌ها و جذابیت‌ها پنهان است. او به تأثیر و جذبه عشق بر روح و روان اشاره کرده و از کسانی که به عشق عمیق فکر می‌کنند یاد می‌کند. همچنین، شاعر از مشکلات و دردهای ناشی از عشق و آرزوهایش می‌گوید، و توصیف می‌کند که چگونه برخی از ویژگی‌های عشق می‌توانند انسان را از بهشت نیز دور کنند. او همچنین به تضادهایی اشاره می‌کند که در زندگی عاشقانه وجود دارد و به این نکته اشاره می‌کند که حتی در کشمکش با خود، احساس گناه و رسوایی دارد. در نهایت، شاعر عشق را همچون جامی می‌داند که می‌تواند انسان را به سرخوشی و یا به غم ببرد.