شمارهٔ ۳۷

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: شیدارد۷ بیت

هر زمان این زمانهٔ توسنعیش بر من به ناخوشی دارد

فلک بر کشیده هر نفسیمر مرا در کشاکشی دارد

آن سواری که زیر زین هر شبشبه گون اسب ابرشی دارد

خستهٔ تیر اوست هر جگریسخت پرتیر ترکشی دارد

بر من این روزگار پر تشویشعقل را چون مشوشی دارد

حسد آید مر از آب، که آبآخر از خاک مفرشی دارد

از غم باد سرد و حسرت منسنگ در سینه آتشی دارد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دشواری‌ها و افسردگی‌های زندگی صحبت می‌کند. او احساس نارضایتی و ناراحتی از زمانه‌ای را که در آن زندگی می‌کند، بیان می‌کند و اشاره دارد که زندگی‌اش تحت فشار و کشمکش‌های زیادی است. شاعر از سوارکارانی صحبت می‌کند که در شب بر اسب‌های خود می‌نشینند و این سوارکاران نیز بار سنگینی را تحمل می‌کنند. او همچنین به حس حسادت و غم ناشی از شرایط زندگی اشاره می‌کند، به طوری که این احساسات همچون آتش در دلش می‌سوزد و بار سنگینی از غم بر دوش اوست. در کل، شعر توصیفی از تنش‌ها و رنج‌های انسانی است که در دنیای پر از مشکلات زندگی می‌کند.