شمارهٔ ۲۴ ۲ بیت خلق از تو به رنجند و خدا ناخشنودلعنت به تو میبارد و بر گَبر و جهود سر زخم نگوید که چرا میزائیدآن خایه که نُه مَه به تو آبستن بود