بخش ۱۰ - حکایت

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)۶ بیت

یکی کرد بر پارسایی گذربه صورت جهود آمدش در نظر

قفایی فرو کوفت بر گردنشببخشید درویش پیراهنش

خجل گفت کانچ از من آمد خطاستببخشای بر من، چه جای عطاست؟

به شکرانه گفتا به سر بیستمکه آنم که پنداشتی نیستم

نکو سیرت بی تکلف برونبه از نیکنام خراب اندرون

به نزدیک من شبرو راهزنبه از فاسق پارسا پیرهن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، فردی به یک پارسا برخورد می‌کند که ظاهراً در لباس یهودی است. او به دلیل ظاهری که دارد، مورد تمسخر قرار می‌گیرد و درویش پیراهنش را می‌بخشد. درویش با خجالت می‌گوید که اشتباه کرده و از او عذرخواهی می‌کند. پارسا در جواب می‌گوید که او واقعاً کسی است که فکر می‌کرده‌اند نیست و بیان می‌کند که شخصیت نیکو و سیرت خوب انسان، از ظاهر او مهم‌تر است. او می‌افزاید که حتی یک شب‌رو (راهزن) با نیت درست از کسی که فقط ظاهری نیکو دارد، بهتر است. این شعر به رابطه میان ظاهر و باطن و اهمیت نیت و سیرت انسان‌ها می‌پردازد.