شمارهٔ ۸۱

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ام۴ بیت

دریغم آید خواندن گزاف وار دو نامبزرگوار دو نام از گزاف خواندن عام

یکی که خوبان را یکسره نکو خواننددگر که: عاشق گویند عاشقان را نام

دریغم آید چون مر تو را نکو خواننددریغم آید چون بر رهیت عاشق نام

مرا دلیست که از غمگنی چو دور شودبه غمگنان شود و غم فراز گیرد وام

خلاصه

هوش مصنوعی: عارف در این شعر درباره‌ی احساسات عمیق خود نسبت به محبوب سخن می‌گوید. او نمی‌خواهد نام‌های بزرگ و شایسته افراد را به سادگی و بی‌مقدمه بخواند. او از این می‌نالد که وقتی او را خوب می‌خوانند و یا به عنوان عاشق می‌نامند، این امر برایش دردی را به همراه دارد. دل او در جستجوی آرامش است و وقتی از غم و اندوه دور شود، باز هم به یاد غمگینان می‌افتد و غم او بیشتر می‌شود. در واقع، او با تضاد احساسات درونی مواجه است؛ از یک سو میل به عشق و نام بردن از محبوب و از سوی دیگر درد و رنجی که در دل دارد.