شمارهٔ ۶۷
زندگانی چه کوته و چه درازنه به آخر بمرد باید باز؟
هم به چنبر گذار خواهد بوداین رسن را، اگرچه هست دراز
خواهی اندر عنا و شدت زیخواهی اندر امان به نعمت و ناز
خواهی اندکتر از جهان بپذیرخواهی از ری بگیر تا به طراز
این همه باد و بود تو خواب استخواب را حکم نی، مگر به مجاز
این همه روز مرگ یکسانندنشناسی ز یک دگرشان باز
ناز، اگر خوب را سزاست به شرطنسزد جز تو را کرشمه و ناز