شمارهٔ ۵۶ - در مدح ابوالطیب طاهر مصعبی

وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)قافیه: ار۵ بیت

مرا جود او تازه دارد همیمگر جودش ابر است و من کشتزار

«مگر» یک سو افکن، که خود هم چنینبیندیش و دیدهٔ خرد برگمار

ابا برق و با جستن صاعقهابا غلغل رعد در کوهسار

نه ماه سیامی، نه ماه فلککه اینت غلام است و آن پیشکار

نه چون پور میر خراسان، که اوعطا را نشسته بود کردگار

خلاصه

هوش مصنوعی: فراز بالا به تمجید از بخشندگی و جود (سخاوت) خداوند اشاره دارد. شاعر به این نکته می‌پردازد که جود خداوند مانند ابری است که بر کشتزار زندگی‌اش باران می‌بارد. او از خداوند می‌خواهد که به او نگاه کند و خود را در این بخشندگی بیند. شاعر با اشاره به پدیده‌های طبیعی مانند رعد و برق، بر بزرگی و قدرت خداوند تأکید می‌کند و می‌گوید که ماه و سایر اجرام آسمانی نمی‌توانند در مقابل عظمت او قرار گیرند. همچنین به مقایسه‌ای از عطا و بخشش می‌پردازد و بر برتری خداوند نسبت به دیگران تأکید می‌کند.