بخش ۸۱ - فیضی تربتی
از سیاحان بوده و در زمان اکبرشاه درهندوستان توقف نموده. شیخ فیضی دکنی به استادی وی معترف بوده و به کمالات عقلی متصف است. از اشعار او نوشته میشود:
گر جانب مسجد گذرم ور طرف دیرهر جا که روم میلِ دلم سویِ تو باشد
شمع را ز آتش پروانه خبر نیست که هستآتشِ شمع دگر، آتشِ پروانه دگر
مجنون به ره عشق ز سر کرده قدم رفتدارم منِ دیوانه قدم بر قدمِ او
رباعی
زاهد تو زمستی منگر پستی ماصرف ره نیستی شده هستیِ ما
مامست محبتیم و تو مستِ غرورفرق است ز مستی تو تا مستیِ ما