بخش ۹۸ - عبداللّه بلیانی کازرونی
وهُوَ اوحدالدین عبداللّه بن ضیاءالدین مسعود. بلیان از مضافات کازرون شیراز است و شیخ از قدمایِ عرفایِ آفاق و از فرزندزادگان شیخ ابوعلی دقاق. گویند برهان العارفین شیخ صفی الدین اردبیلی به صحبت آن جناب رسیده و شیخ او را حواله به جناب شیخ زاهد گیلانی کرده. غرض، از افاخم کاملین و اعاظم عارفین و زبدهٔ موحدین و قدوهٔ مجردین زمان خود بوده، مشرب عالی داشته و در سنهٔ ۶۸۳ لوای سفر آخرت افراشته. مرقدش در قریهٔ مذکور است واین اشعار از اوست:
حقیقت جز خدا دیدن روا نیستکه بی شک هرچه بینی جز خدا نیست
نمیگویم که عالم زوشده زانکچنین نسبت به او کردن روا نیست
نه او عالم شده نه عالم او شدهمه جز او وزو چیزی جدا نیست
٭٭٭
اللّه اللّه جز خدا موجود نیستواقفِ این سر بجز معبود نیست
عاشقان دوست بسیارند لیککس چو عبداللّه بن مسعود نیست
٭٭٭
به کین ما کمربندد کسی کش بخت برگرددچووقت مرگ مارآیدبه گردِ رهگذر گردد
٭٭٭
ما جمله وجودِ پاکِ پاکیمنه ز آتش و باد و آب و خاکیم
رباعی
تا حق به دو چشم سر نبینم هرگزاز پای طلب میننشینم هرگز
گویند که حق به چشمِ سر نتوان دیداین ایشانند من چنینم هرگز