بخش ۸۰ - شرف عراقی قُدِّسَ سِرُّه
شیخ ابوعلی نام داشته، ملقب به قلندر بوده. از کُمَّلمین اهل سلوک و طریقت و واصلین مقام حقیقت و از معاصرین شیخ شمس الدین تبریزی و مولوی معنوی بوده. سالها با ایشان مصاحبت و معاشرت نموده. اصل آن جناب از ولایات عراق و در کمالات، مشهور آفاق بوده. به هندوستان رفته. گاهی در پانی پت و گاهی در قریهٔ کرنال میآسوده. باری در طریقت، انتساب به سلسلهٔ علیهٔ چشتیه داشته و به سه واسطه به قطب الدین کاکی میرسد. از اولیاء کرام و مجاذیب عظام، سرش پر شور و دلش پرنور. منشرح الصدر و رفیع القدر، عارج معارج ایمان و ناهج مناهج ایقان. عارف لاهوت و واقف مواقف جبروت. سینهاش رشک سینا و دیدهاش به نور توحید بینا. مزارش در آن ولایت مشهور و این چند بیت از آن جناب است:
ره سلامت و رندی بود نشیب و فرازتو پای شوق نداری به کوی دوست متاز
٭٭٭
هر مشقت که آیدت در عشقسر بنه وز سرور خه خه زن
ورنه ای مرد، گردِ عشق مگردچون مخنث ز دور وه وه زن
٭٭٭
چو من هرکس ازین می خورد جامینمیداند حلالی از حرامی
ز ننگ کفر و ایمان درگذشتمنهادم خوش برون از هردو گامی
٭٭٭
گر عشق نبودی و غم عشق نبودیچندین سخن نغز که گفتی و شنودی
ور باد نبودی که سرِ زلف ربودیرخسارهٔ معشوق به عاشق که نمودی
وله رباعی
آوازهٔ عشق ما به هر خانه رسیددود دل ما به خویش و بیگانه رسید
از درد غم عشق به هرجا که رویمگویند ز ره دور که دیوانه رسید