بخش ۲۶ - ابراهیم بدخشانی
خلیفه ابراهیمش نام. عارفی است والامقام والدش از بدخشان به هندوستان آمده و وی در سنهٔ ۱۰۸۷ در دهلی متولد گردید. در بدو حال به ملازمت عالم گیر پادشاه اشتغال داشت بالاخره میر جلال الدین حسین بدخشانی که از مشایخ آن زمان بود او را تربیت نمود. لهذا کمالات نفسانیش حاصل و به مقامات انسانی واصل آمد. گویند که علوم ظاهری نیندوخته و فضایل کسبی نیاموخته. مع هذا تألیفات و تصنیفات چند او را بوده و مثنوی به قدر شش هزار بیت منظوم فرموده. شرحی بر نکات حقیقت آیات شاه نعمت اللّه ولی نگاشته و خود طریقهٔ سلسلهٔ نقشبندیه داشته. بیست و پنج سال در بلدهٔ لکنهو آسوده. چند مزرعه به جهت صرف خانقاهش مخصوص بوده. در سنهٔ ۱۱۶۰ وفات یافته، به جنت شتافته. تیمناً چند بیت از مثنوی ایشان ثبت میشود:
مِنْمثنویاته
ما و من گفتن هم از امرت بخاستورنه ما را این قدر قدرت کجاست
روح من با جان، جان اندر تن استهرچه میگویم نه این گفت من است
گفت نی باشد ز نایی در نهانلیک از نی بشنوند اهل جهان
بهتر از نی نیست کس با راز جفتهرکه چون نی گشت خالی راز گفت
آدم آن باشد کزین دم آگه استدمبدم در غیبت غیب اندر است
عالم کبری که نور سرمدی استآن حقیقتهای نور احمدی است