بخش ۱۶۰ - نعیمی مشهدی قُدِّسَ سِرُّه
اسم آن جناب شاه فضل و از سادات صحیح النسب بوده. علوم صوری و معنوی را جمع نموده و جاودان کبیر و جاودان صغیر از تصانیف مرموزهٔ اوست و در علوم عربیه و علم جفر و علم حروف و اسما و حکمت متبحر بوده و جناب سید نسیمی شیرازی را تربیت نموده. کرامات و خوارق عاداتش موفور است و معاصر شاهرخ میرزا و امیر تیمور. عارفی ذی جاه و محققی آگاه بودی و پیوسته کشف استار نمودی. میران شاه او را از شیروان احضار نمود و به فتوای جهلای علمای عصر در سنهٔ ۷۹۶ شهادت یافت و از اوست:
وجودم زمانی که پیدا نبودبجز مظهر حق تعالی نبود
به مصر وجود آن زمان آمدمکه با یوسفِ جان زلیخا نبود
فرشته مرا سجده آن روز کردکه با آدم ای خواجه حوا نبود
من آن دم دم از زندگی میزدمکه در نفس مریم مسیحا نبود
سخن گفت موسیِ ما با خدازمانی که گوینده پیدا نبود
چرا دیدهام نقش اشیا در اوچو در ذات اونقش اشیا نبود
خدا را از آن میپرستد خداکه علم پرستیدن از ما نبود
و له ایضاً
نور رخت افتاد شبی در دل منصورفریاد اناالحق ز سموات برآمد
در صومعه تا زمزمهٔ عشق تو افتادصوفی چو من از توبه و طامات برآمد
٭٭٭
چنان نهفتهام اسرار عشقت اندر دلکه ازدلم به زبانم نمیرسد آواز
٭٭٭
خورشید ازل بتافت از روزن تنتا چهرهٔ خود ببیند اندر روزن
گوید که چو روزن ز میان برخیزدمن باشم و من باشم و من باشم و من