بخش ۳۵ - طبیب شیرازی
نام شریفش آقا عبداللّه و از کمالات عقلیه و نقلیه آگاه. والدش حاج علی عسکر و به محامد صفات در آن شهر مشتهر. خود در خدمت علما و فضلا اکتساب کمالات نمود. در عقلیات تلمیذ ملااحمد یزدی و سایر الهیین معاصرین بود وحکمت طبیعی را در خدمت جناب فضیلت مآب حاج میرزا سید رضی که الحق حکیمی عیسوی دم و طبیبی مبارک قدم بود، اقتباس فرمود. پس از تکمیل کمالات به تحصیل حالات مایل شد. مدتی به تهذیب اخلاق و مجاهدهٔ نفسانیه سرآورد و با فضلا و عرفا معاشرت کرد. غرض، مردی است طالب ترک و تجرید و جاذب حال و توحید. به شوق صحبت فقیران و عزیزان از مصاحب امرا و اعیان گریزان. غالب اوقاتش صرف تعبد و طاعات و اکثر معالجاتش مَحْضاً للّهِ و الحَسَنات. پاکی فطرتش از حصول قربت اهل دنیا مانع، و علو همتش به وصول معیشت مقرری قانع. فقیر را به خدمتش کمال اخلاص است. این ابیات از اوست:
خوش گفت پیر عقلم دوش از سر کرامتعشق بتان ندارد حاصل بجز ندامت
از حادثات گیتی ایمن شوی و فارغدر کوی می فروشان سازی اگر اقامت
بر هر چه نظر میکنم از وی اثری هستوندر دل هر قطره ز بحرش گهری هست
بیهوده مرو در پی هر زاهد و واعظکز آن خبری نیست که با او خبری هست
نکند حادثهٔ دور فلک تأثیریوز دیاری که در آن خانهٔ خماری هست
غیر از گل حسرت از گل منسر بر نزند گیاه دیگر
رباعی
ای آنکه ز هر ذره نمایان شدهایاز هر طرفی چو مهر تابان شدهای
در کعبه و دیر جمله را روی به تستتو مقصد کافر و مسلمان شدهای