بنفشهٔ سخنگوی

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ن۱۵ بیت

بنفشه زلف من ای سرو قد نسرین تنکه نیست چون سر زلفت بنفشه و سوسن

بنفشه زی تو فرستادم و خجل ماندمکه گل کسی نفرستد به هدیه زی گلشن

بنفشه گرچه دلاویز و عنبرآمیز استخجل شود بر آن زلف همچو مشک ختن

چو گیسوی تو ندارد بنفشه حلقه و تابچو طره تو ندارد بنفشه چین و شکن

گل و بنفشه چو زلف و رخت به رنگ و به بویکجاست ای رخ و زلفت گل و بنفشه من

به جعد آن نکند کاروان دل منزلبه شاخ این نکند شاهباز جان مسکن

بنفشه در بر مویت فکنده سر در جیبگل از نظاره رویت دریده پیراهن

که عارض تو بود از شکوفه یک خروارکه طره تو بود از بنفشه یک خرمن

بنفشه سایه ز خورشید افکند بر خاکبنفشه تو به خورشید گشته سایه‌فکن

ترا به حسن و طراوت جز این نیارم گفتکه از زمانه بهاری و از بهار چمن

نهفته آهن در سنگ خاره است ترادرون سینه چون گل دلی است از آهن

اگرچه پیش دو زلفت بنفشه بی‌قدر استبسان قطره به دریا و سبزه در گلشن

بنفشه‌های مرا قدر دان که بوده شبیبه یاد موی تو مهمان آب دیده من

بنفشه‌های من از من ترا پیام آرندتو گوش باش چو گل تا کند بنفشه سخن

که ای شکسته بهای بنفشه از سر زلفدل رهی را چون زلف خویشتن مشکن

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و لطافت زلف و چهره معشوقه است که با بنفشه و گل مقایسه می‌شود. شاعر از زلف‌های معشوقه یاد می‌کند که به بنفشه و سوسن نمی‌رسند و احساس شرم می‌کند که گل را به عنوان هدیه برای او بفرستد. او بنفشه را دلاویز و خوشبو می‌داند، اما آن را در برابر زلف معشوقه کم‌قدر تلقی می‌کند. همچنین، به زیبایی و طراوت معشوقه اشاره می‌کند و او را به خورشید و بهار تشبیه می‌کند. در نهایت، شاعر از بنفشه‌هایش می‌گوید که پیام عشق او را به معشوقه منتقل می‌کنند و از او می‌خواهد که این پیام را بشنود و ارزش بنفشه‌ها را درک کند.