شمارهٔ ۲
امرو بدینی آدِمْ که وی پریزامنْ ندیمهْ یارْرهْ همه چی برازا
بال سْونِ ستُون و تنه تَنْ، سور آساقایمه کُمُونْ دارنی، دسْ ته مریزا!
وازَن دستهائیتْ زنّی وازنْ کرهوا؟تا تفت نخری، وارنگ نریزی والا
ته بُووُگِلِ بُو آوره [اییاره] به من [مره] واامیر گنه که، مه جان تنه فدابا
صحبت ورفه روز خشه، صدا چنگ و نااسباب مهیّا، آراسته بو یکی جا
قُطْنی جومهْ خوخشه سُرین به بالانامرد فلک، چرْ ندارْنی مِهْ دلْ وٰا؟
مه دوست بییه که شییه بلند و بالایا اونکه ونی چاله، چشدار نه شهلا؟
یا دخت ختایی، بدن دارنه والا؟مگر یوسفِ چیره خدا تره دا؟
شونه بکشی دوست کمند، سییوتاگیتی بَدمهْ مِشْکْ، هرگه هاکنه وا
تو منه خجیره دوستْ، خدا مره (نره) داسی جانِ عاشقْ، مَسّهْ چِشِ فدا با!