شمارهٔ ۱۲

۱۲ بیت

دلْ دارْمه یکی، نیل و زینگالْ آساییدَپیتهْ به ته عشقْ و نَشّومهْ جایی

اُونْطُورْ مفْتلامهْ به شَهرْ ته جفاییآیی تو مرهْ، مه زندگی نخٰایی

چَنّه آه کَشمْ ته وَرْ که بی‌بفاییچنّه خینْ بَشّنمْ چشْ اُونْطری سزایی

دوستْ اندی نازْ دارْنه، امیرِ وَرْ آیی«به این‌که مرهْ، مهْ اِسَّیین شَرْم آیی

کمینْ بی‌دینه، مه بدته گوشْ رَسٰایی؟کمینْ بدرهْ بَدی، که به مه چش نَنْمایی

کنهْ کارِ سَرْ، کارْ بِهشتی نیایی،ته گَرْمهْ دلْ با منْ اُونچنُونْ بچایی

نَدُومّه که چه دوستْ با من نارضایی؟مه دلْ بَورْدی، دیگری جاهدایی

ته مهْرِ دلْ با منْ اونچنون نماییشه کَرْدهْ منه دیمْ شرم‌سارْ اسّایی

ته فرقتْ مره سَهْل و آسون نماییته عشَقَ مره زار بکوشهْ، کنْ دوایی

چه دُونسّمهْ مه کارْ اینسون رساییفراقْهر چی با منْ کنّه مه سزایی

ته چالهْ جنافه بهشتِ نَمْ زاییته دستِ هدا، مرده خوره دَمْ آیی

مه جان به تنه دَسّ و تو مه خداییکه بی تو مره، مه زندگی نَوایی

خلاصه

دلی دارم که از درد کبود و سیاه چون زغال است / که عشق تو بر آن چنان پیچیده که به جایی نمی‌روم بدان‌گونه در شهر به جفای تو مبتلا هستم / که باز هم تو مرا، برای زندگیم نمی‌خواهی چقدر برای بی‌وفایی تو آه بکشم؟ / چقدر از دیده خون بریزم آن‌گونه که سزاوار است؟ دوست برای آمدن به کنار امیر آن همه ناز دارد / به این‌که «مرا برای توقف (ماندن) در آن‌جا شرم می‌آید» کدام بی‌دین است که بد مرا به گوش تو رسانده؟ / کدام بدی را از من دیدی که دیدار نمی‌نمایی! با چه کسی سر و کار پیدا کردی که نیامدی / و دل‌گرمی تو با من آن‌چنان به سردی گرایید؟ نمی‌دانم،‌ای دوست چرا از من ناخشنودی / که دل مرا بردی ولی دل به دیگری دادی؟ مهرورزی دل تو با من چنان می‌کند / که «از کرده‌ی خود در برابر من شرمنده ایستاده‌ای؟» دوری تو برایم سهل و آسان می‌نماید / اما عشق تو مرا زار می‌کشد، درمانی بکن چه می‌دانستم که کار عشق من به این جا می‌رسد / (بنابراین) فراق تو هر چه با من بکند سزای من است فرورفتگی چانه‌ی تو تراوش نهر بهشت می‌کند / بخشش (داده‌ی) دست تو را اگر مرده بخورد، زنده می‌شود جان من به دست توست و تو خدای منی / که بی‌تو زندگی برایم بایسته نیست (نمی‌باید)