شمارهٔ ۱۰
ویهارْ درآمُو خرّم بییه شباروبتاوسهْ عالمْرهْ ته چیرهْ دَر شُوْ
هندُو به ختا صَف بکشییه یک رُوخشْبَختْ نییِهْ شیرِ نَرْ به خَیْلِ آهُو
سر وُ جان و دِل منُ و مه چشمِ سویکْ لَحظهْ که منْ طٰاقت ندارمه بی تو
هر گَهْ که شه خنه جه بیرون اِنی تواُونطُوره که ماهْ سَرْرهْ دَرْ آوَرهْ نو
بشکسته وَهْمِن لَشگر، به خورِ ترکِ سُوویهُو بَکرْد لارِ وَرْف، گُلگونْ بَیّه کو
سیْم مٰاهی بِهشتْ دریو، ره (شه)، دَرْ آیه به رُواَیْ وایِ سوائی چه رنگینْ کنّی تو
بشکُفتهْ گلِ غُنچه دَرْآرهْ ته بواوُن مٰالِ تنهْ چٰالهْ جنافهیِ بو
ته زلفْ عَنْبَر مونند حَظّ کنه بو؟امیر گنهْ: مه دیدهْ دَرْآره سی جو
ونهْ شهْ دلرهْ کٰاردْ بَزنمْ یکی روتا هَرْ دِ پلی خینْ به درْیُو کَشهْ رو
کنّی سَرزَنشْ با منْ و مه پیشِ روبسیارْ سَرْکَشُون آخر بکَفِنْ به رو
مسیرِ شکار دَرْ نینهْ، کی به شکارْ شوکهْ کوچ کننْ وٰایَستنُ و سُوجنْ وُ سو
گَرْ ایزد بیٰارْبو، پَرْ درآوریم نوآشکارا به دلِ کُومْ یکْوار هَکینمْ رو