شمارهٔ ۱

۹ بیت

اَمْروُزْ، خٰارِهْ رُوزِهْ، دُوسْ رُجُوعْ بِهْ مٰا کِرْدْهِزٰارْ گِرِه‌یِ غَمْ بِهْ دِلْ مِهْ وِشٰا کِرْدْ

دُوسْتِ دِتٰا خِشْ دَرْدِ مِرِهْ دِوٰا کِرْدْبِلْبِلْ کِهْ تِنِهْ شیرینْ زِبُونْرِهْ وٰا کِرْدْ

سَلُومٌ عَلَیْکْ خَورشیدِ بٰا صِفٰا کِرْدْپیشْکِشِ فَقیرْ خُونِهْ وُ جٰا، سِرٰا کِرْدْ

بِسْیٰارْ دیمِهْ کِهْ شِکِسْتِهْ‌رِهْ بِپٰا کِرْدْبِسْیٰارْ دیمِهْ کِهْ شِمْشِه‌یِ لٰام‌رِهْ وٰ کِرْدْ

بِسْیٰارْ دیِمِهْ کِهْ تِووُنْگَرْرِهْ گِدٰا کِرْدْفَلِکْ چکِنِهْ، چَلْ چکِنِهْ، خِدٰا کِرْدْ

اُونْوَخْتْ کِهْ خِدٰا خٰاکِ خَلْقْ‌رِهْ بِنٰا کِرْدْمِنِهْ‌وُ تِنِهْ عِشْقْ‌رِهْ اَئی یِکْجٰا کِرْدْ

اُونْکِهْ آسِمُونْرِهْ بیسِتُونْ بِنٰا کِرْدْاُونْ کِهْ مُشْتِ خٰاکْ، آدِمْ بِسٰاتِهْ، پٰا کِرْدْ

خِشْ دُوْلِتِهْ وی کِهْ رُوی خُودْ بِهْ مٰا کِرْدْمِهْ دُوسْتْ غُنْچِهْ سُونْ، پِسْتِهْ دِهُون‌رِهْ وٰا کِرْدْ

اُونْ کِهْ سَرْنِوِشْتِ هَمِهْ‌رِهْ یِکْجٰا کِرْدْفَلِکْ چکِنِهْ، چَلْ چکِنِهْ، خِدٰا کِرْدْ

خلاصه

امروز روز خوشی است که دوست به ما روی کرد (روی آورد) / هزار گره‌ی غم را از دلم گشود. دوستی که با دو بوسه دردم را دوا کرد / بلبل که زبان شیرین تو را باز کرد (گویا کرد) بسیار دیده‌ام که شکسته را برپا کرد (سربلند کرد) / بسیار دیده‌ام که پیچ و تاب زلف (مسایل) را گشود سی بار (بسیار) دیده‌ام که لب شیشه را باز کرد / سی بار (بسیار) دیده‌ام که افتاده و شکست خورده را سرپا کرد (بلند کرد) بسیار دیده‌ام که شکسته را برپا کرد (سربلند کرد) / بسیار دیده‌ام که پیچ و تاب زلف (مسایل) را گشود سی بار (بسیار) دیده‌ام که لب شیشه را باز کرد / سی بار (بسیار) دیده‌ام که افتاده و شکست خورده را سرپا کرد (بلند کرد) بسی دیده‌ام که (خداوند) توان‌گر را گدا کرد / فلک چه کند، چرخ دوّار چه کند، خدا کرد در آن هنگام که خداوند گل آدم (بشر) را می‌سرشت، / عشق من و تو را یک جا سرشت (به هم آمیخت) آن کس که آسمان را بدون ستون بنا کرد / آن کس که از مشتی خاک، آدمی را آفرید (جهان را) برپا کرد. دولت خوشبختی و سعادتمندی است که به ما روی کرد / زیرا دوست مانند غنچه، دهان را پسته‌وار گشوده است آن کس که سرنوشت همه‌ی بشر را در یک جا قرار داد / فلک چه کند؟ چرخ گردون چه کند؟ خدا کرده است