شمارهٔ ۳۱

۶ بیت

شادی گَرْ بوارهْ به افلاکِ گیتی،آخرْ تَنْ بنِ خاک، دردناک گیتی

مه تَنْ کشتی آسا کَته چاکِ گیتیغَمْ خرنهْ شو و روزْ، در کلاّکِ گیتی

مردمْ همه بوئنْ گلهْ ناکِ گیتیمره گلهْ از مه بَختهْ، ناکِ گیتی

خلقون سیرْ کننْ همه به خاک گیتیمنه سر و جانْ: هسّنهْ غم‌ناک گیتی

دوستْ منه سَرْ ره دنهْ به خاک گیتیتَنْ جهْ مهرِبُونی دارْنهْ خاک گیتی

فَلکْ گِل خالْ بَورْده خاک گیتیدیگرْ در نَکنّهْ سَرْ ز خاکِ گیتی

خلاصه

دیده خون‌فشان و دل به گیتی غم‌ناک است / خوراک دل و جگرم به (از) گیتی خون است بنفشه که از خاک گیتی سر بیرون می‌آورد / برای زیبایان گیتی غم‌ناک است اگر از افلاک (آسمان‌ها) به گیتی شادی ببارد، / سرانجام تن به زیر خاک گیتی دردناک است تن من مانند کشتی به خاک افتاده است / که شب و روز در امواج و تلاطم گیتی غم می‌خورد مردم همه از گیتی گله‌مند می‌شوند / امّا گله‌ی من، از بخت من است، نه از گیتی مردم همه در خاک گیتی سیر و گردش می‌کنند / ولی سر و جان من در گیتی غم‌ناک است دوست سرم را به خاک گیتی می‌سپارد / ولی خاک گیتی با تن من مهرورزی می‌کند فلک شاخه‌ی گل را به زیر خاک گیتی فروبرد / که دیگر سر از زیر خاک بیرون نمی‌آورد