شمارهٔ ۲۳
اوّل گمّه و آخر ذاتِ خدارهکریمْ و رحیمْ، قادرِ بیهمتا ره
عجب عَیْشگٰاهْ بساته این دنیارهتا خَلْقونْ بَویننْ، بشناسنْ خداره
اونْ شَرْویرهْماه که اولِ ویهارهشَرْوتْ به صحرا، هشّنی قالیهاره
لَعْلُ و صدفْ و میکردمی مینارههمدمْ وینه که گَشتْ بکنیم دنیاره
اون خَطّ که تنه گوش بن جا دیارهمشکی رَنْدِشه یا دْ زلفْ یا دْ ماره؟
یا دْ شُوئه، گردِ روز، بُوو کناره؟یا اَژدرْهْ که به گنجِ سَرْ، پاسداره؟
یا سنبلِ دسته، به دْ جا دیاره؟یا دْ نیمهْ کرْدْبُونْ، نافهیِ ختاره؟
یا زاغه که گلهْ باغْ کنّه نظاره؟یا زنگیه که مدامْ (به) گِلْ کناره؟