شمارهٔ ۱

۸ بیت

مِشْکْ بئیتِهْ دوُسْتِ گِلِهْ باغْ رِهْ هُوکِتْیٰا زَنْگی وٰا بِیٰارْدِهْ، گِلْ‌چینْ هُوکِتْ

اُنْمٰاهْ کِهْ مِنِهْ قِسْمِتْ بِهْ تِنِهْ روُکِتْدِچِشِ اَسْلی، کیلْ بَکِشی بِهْ روُکِتْ

اَیْ سَرْ بِهْ سُودٰایِ تِنِهْ مٰاهْ نُوکِتْاَیْ مِنِهْ رُوزِگٰارْ، بِهْ تِنِهْ دِلْ هُوکِتْ

اَیْ حَلْقِه‌یِ پیامُونْ سَرْگَرْدُونْ بِهْ کُوکِتْدِچِشِ اَسْلی، کیلْ بَکِشی بِهْ رُوکِتْ

اَمیر گِنِهْ تٰامِنِهْ رُوز روُ بِهْ تُوکِتْشِهْ سُوتِهْ کَهُودِلْ رِهْ نَدیمِهْ سُوکِتْ

کِمینْ بییِهْ رُوزْ کِهْ مِنِهْ چِشْ بِهْ تُوکِتْمِرِهْ روُیِ نٰالِهْ اَزْ دَشْتْ تٰا بِهْ کُوکِتْ

تٰا دِلْ بِهْ اُمیدِتِهْ، خَجیرِهْ خُوکِتْتٰا دِچِشْ مِنِهْ دوُسْتِ زَنْجیرِ مُوکِتْ

پَرْتوُ مٰاهِ مِنْ، دِلْ بِهْ تُو آرِزوُکِتْتِهْ غُصِّهْ مِنِهْ سُوتِهْ دِلْ‌رِهْ کَهوُ کِتْ

خلاصه

زلف مشکین، گلستان (چهره‌ی) دوست را فراگرفت / یا باد زلف مشکینی را برای گل چیدن (از گل‌رخ) آورده است در آن ماه (هنگام) که بختم به‌سوی تو روی آورد / اشک چشمانم (از شدت شادی) چون جویبار بر رخ من جاری شد باز سرم به سودای ماه نوی تو گرفتار شد / باز روزگارم، به دل تو مایل شد باز چون «حلقه‌وار» سرگردان به کوی و برزن افتادم / و اشک چشمم چون جویباری بر چهره‌ام لغزان شد امیر می‌گوید: تا روزگارم متوجه تو شد / ندیده‌ام که دل سوخته‌ی کبودم، روز روشنی به خود دیده باشد کدام روز (چه روزی) بود که چشم من به سوی تو متوجه شد (خوی گرفت) / ناله‌ام از دشت تا به کوه پیچید تا دلم به امید خوی نیک تو گرایید / تا دو چشم من گرفتار سلسله‌ی موی تو شد. ای پرتو ماه من! دلم به وصال تو آرزومند شد / [ولی] اندوه بی‌وفایی تو، دل سوخته‌ی مرا کبود کرد