شمارهٔ ۳

۷ بیت

استا بیمه خینُو خرنْ با دِل تنگْترسیمه تلاوَنگ بکنّه «تلاوَنگْ»

برُو منه خاکِ سَرْ، چیرهْ خُورِ رنگْنکنْ شه سَرِ می، نزنْ شه سینهْ سَنگْ

اُونطورْ هاکنْ وَنگْ، دشمنْ نشنوئه ته ونگتا اُونْ تنگهْ خاکِ دلهْ، دل نَوّهْ تنگْ

دَکتمه غریبی وُ دلْ مه بیّیه تنگْاُون داغ و فراقْ، حَسْرتْ بدامه شه چَنگْ

اَسْری که مه چشْ کَلْنهْ سوِنْ این رنگاُونْ وَرْ کَلْنهْ که وهْ نییه مه رَنگْ

تا اُو به دریویِ بنْ دَوُو یکی چنگحاشا کَسْ نَوا دُولتْ تنه اسبِ تنگْ

ته دُوسْتونْ به گیتی بَکَنّن کلّه ونگته دشمنِ سَرْ دَچینمْ منْ هزار سَنگْ

خلاصه

ایستاده بودم و با دل تنگ خود خون می‌خوردم / می‌ترسیدم که خروس هنگام «بانگ خروس» را آواز دهد ای خورشید چهره! بر سر گورم بیا / موی سر خود را مکن، سنگ بر سینه مزن! چنان آوازم ده که دشمن بانگ تو را نشنود / تا در آن تنگ‌نای گور، دل من تنگ نشود در غربت افتادم و دل من تنگ شد / حسرتا که آن داغ فراق را از دست داده‌ام اشکی که از دیده‌ام بدین رنگ (خونین) فرو می‌ریزد / برای آن می‌ریزد که او هم‌رنگ و انیس من نشد تا مشتی آب در ته دریا باقی بماند / هرگز (حاشا) که دولت کسی به تنگ اسب تو نرسد دوستانت به گیتی گُل‌بانگ شادی سر دهند / و بر سر دشمنانت هزار سنگ بنهم