شمارهٔ ۹

۶ بیت

سِرْخِهْ گِلْ بِوارِسِّهْ خونکارْ به ته دیمْلُورِهْ دُر بِوارِسِّهْ، جِنافه‌رِهْ سیمْ

چِشْمِ پُشتْ‌رِهْ با قلمْ دِگارْدِنّی جیمْنَییهْ دِل سییُو ئی، پیشِه گَرْدِنْ سیمْ

نَدُومّهْ تنه تَنْ زَرْ بساتنْ یا سیمْیا کِرْدِبُونْ سوادِ زر تنه تَرِهْ دیمْ

کٰانِ زَرِهْ یا دُرِّ یتیمهْ ته دیمْفِرِشْته مگرْ پَرْ بَکِشییِهْ ته دیمْ؟

اَرْمُونْ اینه مه لُو بَرِسِهْ به ته دیمْصحبتْ هٰا کنیمْ، هِنیشیریمْ دیمْ به دیمْ

گر دهن مره مازندرون یکی تیمگیرمّه اون خال ره که دَرِه به ته دیم

خلاصه

گل سرخ خون‌کار بر چهره‌ی تو بارید / لب را دُر و زنخ را سیم (نقره) باریده است پشت چشم را با قلم به‌شکل جیم «ج» برگردانده‌ای / سیاه‌دلی، پیشه‌ی سیمین گردن نبوده است! نمی‌دانم تن تو را با زر یا سیم ساخته‌اند / یا رخساره‌ی شاداب تو را با سواد زر کرده‌اند کان زر یا درّ یتیم است صورت تو / و یا مگر فرشته بر روی تو پر کشیده است؟ نهایت آرزویم این است که لبم به چهره‌ی تو برسد / هم‌سخن شویم و روبه‌روی هم بنشینیم اگر در مازندران دانه‌ای به من بخشند، / من آن خال را که در چهره‌ی توست برمی‌گزینم.