شمارهٔ ۴

۶ بیت

اُونْمٰاهْ کِهْ بُورْدِهْ بِهْ تِهْ وٰاهِشْتِمِهْ شَهْرْاَیْ مِرِهْ بَوینی چَنْگْ زَنّی تِهْ شِهْ خِرْ

چِشْ بِهِشْتْمِهْ تٰا بُوهَمِهْ سٰالْ اَزْ اُو تَرْ،دِلِ غِصِّهْ خِرْ، هِشْتِمِهْ سُونِ آذَرْ

تَنْ‌رِهْ وِریجِنْ پٰاکْ بُورِمْ کَیْهُونِ سَرْ،تٰا تِهْ دَفْتِرِ عِشْقْ‌رِهْ کِنِمْ اَزْنُو بَرْ

اَیْ مِرِهْ مِهْ زِنْدِگی بِیٰارْدی اَگِرْهِچّی نَخِرِمْ، خِرِمْ شِهْ زِنْدِگی بَرْ

تُو بَکِتْ مِنِهْ چِشْ بِهْ کَسْ هٰارِشِهْ اَرْ،یٰا بَکِتْ بِهْ توُ، بٰا دیگری کِنِهْ سَرْ،

رِسْوٰابِهْ تِهْ عِشْقْ، دَکِتْ بُوئِمْ بِهْ آذَرْ،وَرْزِمْ گُوهِرِ عِشْقْ کِهْ نِزٰائِهْ مٰادِرْ

خلاصه

در ماه گذشته، شهر را به تو واگذاشتم / اگر باز مرا به‌بینی به چهره خوروش خود چنگ خواهی زد چشم خود را وانهادم تا همه ساله اشک‌بار باشد / دل غم‌خورم را وانهادم که چون آتش بسوزد اگر تنم را بریان کنند یکسره به اوج کیهان می‌روم / تا دفتر عشق تو را دوباره از بر کنم اگر باز مرا دوباره زندگی بخشی (به زندگیم برگردانی) / اگر چیزی نخورم، از بر حیات خود می‌خورم (بهره‌مند می‌شوم) اگر به جز تو، دیده‌ام به‌سوی کسی نظر افکند / یا به غیر از تو، با دیگران به‌سر برد اگر به رسوایی عشق تو در آتش افکنده شوم / به گوهر عشق می‌ورزم که مادر چون او فرزندی نزاد