شمارهٔ ۲۴
امیر گنه: منْ بَندومهْ کردْگارهوی که پرسشْ ره راستْ کنّه من ویاره
اُمیده مَحْشرِ روزْ نَزْدِ غَفّارهاُونْوختْ کردهْ، فاشْ بُونه، هَرْ چی که داره
مه دلْ به ته جٰا مهرهْورزی سَرْ دارهتهْ دلْ، سَرِ اُونْ دارْنه، مه مهرْ انگارهْ
برُو بَپرْس وَ بو تازهْ گِل ویهٰارهتا منْ سَرانْجُومْ دُونمْ شه کار و باره
اَمل کجه بو، گَشتْ کجهْ بو ویهٰارهْمجشْ کجه بو، مه خور و مُونگ یاره
بلبلْ به گِلْ غنچهْ نیشتهْ چُونْ خارهعاشق اونهْ که داغ ره دلْ دارْنه یاره