شمارهٔ ۲
اگر غمْ کَسِ دلْ رهْ تراکنّیاهزار پاره شه وسّه مه دل بئیوا
اگر که اسلی جومه ره راجنّیوااسا وسّه مه جومه رنگین بئیوا
ای وای به من و وای به من وای مره وادیروا (وُو) که منه چش به ته وا بئیوا
هر جا که دوستِ پا برسه یکی سااون زمین منه مَکُّوئهْ، گاه و بیگا
چیوا (چی بو) دلْ تنه عشق گرفتارْ نئیواچی بو که دل بی ته بد یین جا دئیوا
تا پا بکتْ ته کوُ، دیگر جا نشیواتا چیرْ ته بَکتْ، مه دیده کس (رهْ) ند یوا