شمارهٔ ۱۶
دایم به ته حوری روشی نگار بو!ساقی و صراحی و پیاله کار بو!
مغنّی تنه زهرهیِ سر سالار بو!تا دنی بو، این صحبت تنه بهکار بو!
ای رستم پیون، چاکر تنه هزار بو!چون بهمن و دارا، صد هزار شکار بو!
تخت کامرونی به ته پایدار بو!ته دشمن به چاه ظلمت، خوار و زار بو!
زحل به تنه در دکَتْ خوار و زار بو!عُطارِدْ نویسندهی ته هر کار بو!
حاتم به تنه مطبخ یکی سالار بو!غم زمونه نوّو، شادی بسیار بو!