شمارهٔ ۱۰

۵ بیت

امیر گنه: با این‌که پَهْلونْمِه به کَونْاز اینْ بیش طمعْ نییه مره به خوبون

کُردی مِثْل و مونند گِنِنِهْ به خوبونای مرد کنارِ کیمهْ و داشتْمه شه خُونْ

امروزْ به گِذِرْ دیمه شه شاه خوبونمه دل‌رِهْ بَوِرْدِهْ، تَنْ نئیر نه آروُنْ

سه هفتوئِه شه کارْرِهْ هدامه ساموناسٰا وَخْتِهْ که عشقْ بَوِرِهْ به پایونْ

اسا من تنه پیشْ گرفتار بئیُوونْته واستیرهْ که شاه ره بئیتمه دامونْ

خلاصه

امیر می‌گوید: با این‌که جهان پهلوان هستم / از این بیش به خوبان آزمندی ندارم (امید ندارم) خوبان را به کردی مثل و مانند می‌گویند (می کنند) / باز هم مرد کنار کومه‌ام و خانه و خصلت خود را داشته‌ام امروز در گذرگاه، شاه خوبان (زیبایان) را دیدم / دلم را ربود، تنم آرام نمی‌گیرد سه هفته است که به کار خود سر و سامان دادم / وقت آن است که عشق، آن‌را به پایان ببرد (عشق را به پایان ببرد) اکنون من به پیش تو گرفتار شده‌ام / و برای تو است که دست به دامان شاه شده‌ام